lost in translation

Je zou denken dat iemand die zoveel reist als ik elke beter wordt in de vertek perikelen... maar sommigen onder ons zijn hardleers. als je voor drie maanden weg gaat na een paar maanden thuis geweest te zijn, ben je altijd bang dat je iets belangrijks vergeet. Dus weer de hele nacht bezig geweest met inpakken en opruimen.
Bij de gate maakte ik een praatje met het meisje dat er tof uitzag, leuk, intelligent. Maakte een compliment en een grap (uit welk lied komt dit?). In het vliegtuig bleek ik op de verkeerde stoel te zitten, inderdaad van het meisje. Ze bleek de kleindochter van een Maharaja uit de Punjab te zijn. Haar moeder Beiers. Woont zelf al 15 jaar in Nederland, heel klein spoor van een accent. Bewegingsleerkundige, gepromoveerd op obesitas bij kinderen. Op weg naar Odense om een lezing te geven.
Op de prachtige luchthaven van Kopenhagen besluit ik de overstaptijd te benutten voor een bezoek aan deze gelukkigste stad ter wereld.

Ik begrijp nu ook waarom: ik zag een patisserie envroeg naar een typical danish pastry. Toen het meisje er een voor me had uitgezocht, realiseerde ik me dat ik helemaal geen deens geld had. "It's my gift", zei het schatje. kijk daar word je nou gelukkig van: random acts of kindness.
Ik ontmoette een schattig koppel uit Hokkaido, het Noordelijkste eiland van Japan. Ik vertelde dat ik erover dacht om naar een eilandje te gaan, Ogasawara, op 1000 kilometer van Tokyo in de stille oceaan, waarheen je alleen kunt geraken met een veerboot die er 24 uur over doet. Blijkt die vent er gewoond te hebben!











Na 11 uur vliegen kwam ik aan op Narita, waar de mannen van de douane er blijkbaar v an overtuigd waren dat een Amsterdammer drugs bij zich heeft. 45 minuten hebben ze alles minitieus doorzocht. Gelukkig niet minitieus genoeg om erachter te komen dat ik van plan ben om als reisleider te gaan werken...

Het eerste was opviel was dat er veel meer kapjes om de monden waren gebonden dan bij mijn vorige bezoek in 2007. Ze zijn als de dood voor swineflu. Er zijn meer dan 200 mensen in Japan besmet, maar geen doden vooralsnog. A lot to do about nothing.

Zwaar geslapen na twee doorwaakte nachten en veel leuke spontane ontmoetingen. En ik moet iets opbiechten: ik liep hier gisteren compleet gejetlagged en doodvermoeid door Tokyo , lost in translation, niemand spreekt engels, zo veel mensen, waar moet ik heen? Mijn hersens weigerden dienst. Ik wilde naar de mac winkel, maar hoe moet je daar geraken? Grootstse metro stelsel ter wereld en dan ook nog veel treinen...
Ik zoek het even op, had ik niet nog een kaart in mijn map? Of toch in boek? Ach wat aardig een meisje helpt me.
brengt me helemaal naar de winkel! In de winkel besef ik me dat ik mijn map niet meer bij me heb! En daar zitten de JR rail passen in, totaal 2000 euro!
Ik haast me terug en daar ligt de zwarte sawadee map onaangeroerd op dezelfde plek. Goed, het zijn allemaal onleesbare papieren voor een japanner, maar toch denk ik dat hij op Amsterdam station nieuwmarkt er niet meer zou liggen na twee uur.

Wybe, een hartverzakking rijker.

vliegen

Disndag vlieg ik naar Japan. Eerst naar kopenhagen en dan in 13 uur naar Tokyo.
Het blijft altijd een opwindend gevoel om te vliegen. Ongelooflijk hoe zo'n groot en zwaar gevaarte van de grond kan komen en dan zo lang achter elkaar in de lucht kan blijven. Ik heb al ontelbare malen gevlogen en de verbazing blijft. Enorme bewondering voor wat wij mensen kunnen.
Meer en meer hou ik er een dubbel gevoel aan over. Het enorme aantal vluchtbewegingen wordt duidelijk als je op grote luchthavens bent. Koppel dat aan het overgewicht dat je bij de gemiddelde homo consumatus tegenkomt en het beeld doemt op van de mensheid die in een enorm lange trein met immer snellere vaart op een afgrond afrijdt. De voorste wagons vallen al naar beneden, maar de meeste mensen die achterin zitten, maken zich nergens druk om. Dat vind ik ook ongelooflijk. Wij zijn als soort zo knap en zo dom tegelijkertijd!
En dan te bedenken dat de overgrote meerderheid van de menselijke bevolking nooit gevlogen heeft!